Connect with us

Film

Terminal (2004)

Yönetmen: Steven Spielberg

Ödüller: Çağdaş Film Dalında Sanat Yönetmenleri Birliği Ödülü, BMI Film Music Award

Oyuncular : Tom Hanks

Catherine Zeta-Jones

Stanley Tucci

Süre : 128 dk

İMDB 7,3/10

Gerçek bir olaydan esinlenerek çekilen politik-komedi film, Doğu Avrupa’dan- Krakozya adlı bir ülkeden- New York’a gelen Viktor Navorski’nin (Tom Hanks) öyküsünü anlatıyor.

Ülkesinde askeri darbe olduğundan Viktor, New York’un JFK Uluslararası Havaalanında kalır. Pasaportu artık geçersiz olduğu için ABD’ye girme hakkını yitirir. Ülkesindeki savaş bitinceye kadar havaalanı terminalinin transit yolcular salonunda beklemek zorunda kalır.

Bekleme sürecinde kendisinin ajan olma ihtimali de dahil olmak üzere çeşitli spekülasyonlar yapılır ancak onun gerçek hikayesi başkadır. Gün geçtikçe havaalanı görevlileri ile dost olur ve bir hostesle (Catherina Zeta-Jones) aralarında duygusal bir bağ oluşur.

Havaalanının Güvenlik müdürü Frank Dixon (Stanley Tucci) Viktor’ı bürokratik bir facia olarak görür ve kendisinden kurtulmak için çeşitli çarelere başvurur.

Hikayenin gerisini filmi izleyerek öğrenebilirsiniz.

İyi seyirler.

***Filmde anlatılan hikaye gerçek olup film, 1988’den 2006’ya kadar tam 18 yıl Paris-Charles de Gaulle Havalimanı‘nda yaşayan Mehran Karimi Nasseri’den esinlenerek çekilmiştir.

İranlı Mehran Karimi Nasseri, eğitim hayatını İngiltere’de tamamlamış ve 1977 yılında ülkesine geri dönmüştür. Ancak zaman geçtikçe Nasseri’nin İngiltere’de dönemin İran Şahı Rıza Pehlevi’nin aleyhinde gösterilerde bulunduğu tespit edilmiş ve ülkeden sınır dışı edilmiştir. 1981 yılında Belçika’dan mülteci olarak kabul edilen Nasseri burada yaşarken, uluslararasında gezebilirken 1988 yılında Paris Charles de Gualle’den İngiltere Heathrow’a gitmek için uçağını beklerken içinde kimlik, mülteci belgeleri ve pasaportu bulunan çantası çalınmıştır. İngiltere’ye vardığından pasaportu olmadığından kontrolden geçememiş ve ilk uçakla Paris’e geri gönderilmiştir. Ancak hiçbir belgesi olmayan Nasseri, Fansız yetkililere kendini tanıtamamıştır. Fransa’da havaalanından çıkış izni verilmemiş olan Nasseri, havaalanının bekleme salonuna alınmıştır. Burada yaşamaya başlayan Nasseri, bir yandan havaalanından çıkış için yol ararken bir yandan da burada yaşamaya ayak uydurmaya başlamıştır. Sabahları kimse gelmeden tuvalette tıraş olup, yıkanan Nasseri havaalanı personelinin verdiği yemeklerle karnını doyurmuştur. Yıllar geçip 1992 geldiğinde Fransa mahkemesi Nasseri’nin mülteci tutuklanamayacağını ancak kanuni bir giriş izni alamayacağına da karar vermiştir. Bu gelişme üzerine Belçika hükümetine vatandaşlık belgelerinin orjinali için başvuru yapan Nasseri, ‘daha önce mülteci olarak giren ve vatandaşlık alan birinin, kendi rızasıyla ülkeyi terk etmesinin ardından yardımcı olamayacağını ve şartlar uygun olsa bile adresi olmayan birine direkt havaalanına belge gönderilemeyeceği’ cevabını almıştır. Hikayenin filmi 2004 Terminal gibi kabul edilse de, Nasseri’nin hikayesi ilk kez 1993 yılında Fransızlar tarafından ‘Lost in Transit’ filmiyle ele alınmış, tüm dünyada tanınmaya başlayan ve popülaritesi artan Nasseri’ye Belçika hükümeti tarafından zeytin dalı uzatılıp ‘yeniden ülkeye giriş ve mülteci olarak yaşabileceği’ bildirilmiştir. Ancak zamanında oldukça aşağılanan ve adeta kendisiyle oyun oynanan Nasseri, bu teklifi reddederek sadece İngiltere’de özgürce yaşayabileceğini söylemiştir. İngiltere’den gelen bildiriler ve mektuplarda ‘Sir, Alfred Mehran’ olarak hitap edilen Nasseri, tüm havaalanında ‘Sir Alfred’ lakabını almıştır. 1999 yılında Fransa hükümeti tarafından oturma ile uluslararası dolaşım izni verilmiştir. Ancak Nasseri, oluşturulan bu belgelerin altında vatandaşlık kısmında İran yazıyor olmasından dolayı belgeleri imzalamamış, kendisinin memleketinin Charles de Gaulle olduğunu belirtmiştir. 2004 yılında Terminal filmiyle sinemaya uyarlanan hikayesiyle Nasseri’ye yaklaşık 300 bin $ telif hakkı verilmiştir. 2006 yılında rahatsızlanan ve hastaneye kaldırılan Mehran Karimi Nasseri, 2007 yılının Ocak ayına kadar hastanede kalmış, iyileştikten sonra havaalanına yakın bir otele yerleştirilmiştir. 1988 yılından 2006 yılına kadar tam 18 sene Paris Charles de Gaulle havaalanında yaşayan ve eline birkaç kez dışarı çıkma imkanı geçmesine rağmen burayı terk etmeyen Nasseri’nin gerçek hikayesi budur.

Gidilecek yollar, okunacak kitaplar, izlenecek filmler sınırsız ve ucu açık. Nefes alacağımız sayı bile belli dedik. Başladık gezmeye, okumaya, gözlemlemeye… Gezdikçe çoğaldık, okudukça bilinçlendik ve izleyip, gözlemledikçe çevremizde devasa olarak nitelenen sorunları, sıkıntıları !!! minnacık görmeye başladık ve sonuç olarak birlikte huzur bulduk. İnsan bu zamanda başka ne ister ki ! Dünya ne büyük biz insanlar ne kadar küçük demeye ara vermeden devam ettik. Kim bilir hayatımızın sonuna kadar daha ne kadar çok söyleyeceğiz. Franz Kafka ne kadar güzel demiş. ‘’Ölümün olduğu bu dünyada, hiçbir şey çok da ciddi değildir aslında." Öncelikle sağlığımızın değerini bilip, kendimize iyi davranalım ve yatırım yapalım. Geze, göre ne tür yaşamlar varmış tanıklık edelim. Hayatınızı istediğiniz şekilde yaşamanız dileğiyle. Mutlu ve her zaman umutlu kalın .

Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Film

Human

Fransız çevreci, fotoğrafçı ve yönetmen Yann Arthus-Bertrand’ın 2015 tarihli belgeseli, muazzam güzel hava görüntüleri ve kamera karşısında anlatılan insan hikayelerinden oluşuyor. Human, iki yılı aşkın bir sürede, 60’ın üstünde farklı ülkeden, 2020 kişiyle yapılmış röportajların bir bütünü. Yönetmenin ve birlikte çalıştığı takım arkadaşlarının şaheseri bu belgesel, izleyip de unutabileceğiniz türden bir belgesel değil. Sorunlar, insanların hayat hikayeleri üzerinden sınırlamalara takılmadan açık seçik gözler önüne seriliyor.

Belgesel de yer alan röportajlarda yaşı, ülkesi, kültürü, dini ne olursa olsun her konuşmacıya aynı sorular soruluyor. Alınan cevaplar, insanların kültürlerine ve dünyaya bakış açılarına göre bakıldığında doğal olarak çok farklı. Röportajların arasına serpiştirilen doğaya ait kareler ve müzikler de insanı alıp uzaklara doğru götürüyor.

Yaşam, varlık, yokluk, ayrımcılık, mutluluk, özgürlük, aşk, eşcinsellik, savaş ve ölüme dair sorular soruldukça ve cevaplar alındıkça, önce soruları cevaplayan kişilerinde aynı gökyüzü altında yaşadığını düşündürtüyor sonra da kendi hayatımıza dönüp bakmayı. Ayrıca verilen cevaplar sadece psikolojik ya da ekonomik kriterler gözetilerek değil dünya üzerindeki siyasi yapılar ve  kültürel farklılık açısından da değerlendirilebilir. Bence belgeseli izlediğinizde siz de benim gibi bir ara hüzünlendiğinizi, sonra bir başka karede tebessüm ettiğinizi bir diğerinde ise düşüncelere sevk edildiğinizi fark edeceksiniz.

Belgesel boyunca her an fotoğraf güzelliğinde karelerin olması, bir yanda hiçbir profesyonel oyuncunun olmaması ve dolayısı ile senaryosunun bulunmaması, diğer tarafta dünya vatandaşlarının duygu/düşünce dünyasına ses olması bakımından bu belgesel daha önce seyretmediğiniz bir tecrübe yaşamanıza vesile olabilir.

Belgeselde yer alan konuşmacılardan birinin sözleri beni çok etkiledi ve bunu sizlerle paylaşmak istiyorum.

“Bazen aklıma çocukken duyduğum bir laf gelir. Bir arkadaşım demişti ki hayat çocukluğundan yaşlılığına taşıdığın bir mesajdır. Yolda bu mesajı kaybetmemeye dikkat et. Sık sık düşünürüm çünkü çocukken iyi şeyler hayal eder, içinde herkesin mutlu olduğu bir dünya düşlerdim. Basit zarif şeyler. Ama hayatın akışında böyle şeyleri kaybediyorsunuz. Bir şeyler satın almak için çalışıyorsunuz. Kimse için endişelenmiyorsunuz. O çocukluktan getirdiğim mesajlar nerede şimdi? Belki de hayatın anlamı o mesajın kaybolmamasını temin etmektir.”

Uruguay başkanının sözleri de tüketici toplumunun esiri olanlar için nokta atışlı bir uyarı niteliğindeydi.

”Uruguay’ın başkanı olmam önemli değil. Bu konu üzerinde çok düşündüm. Tek kişilik bir hücrede on senemi geçirdim. Yeteri kadar vaktim oldu. Bir kitabın kapağını açmadan yedi yıl geçirdim. Bu bana düşünmek için zaman verdi. Keşfettiğim şey şudur ki: Ya hiç kimseye yük olmadan az ile yetinip mutlu olursun. Çünkü mutluluk içindedir. Ya da hiçbir yere varamazsın. Yoksulluğu savunmuyorum. Sadeliği savunuyorum. Ancak sürekli büyümek isteyen tüketici bir toplum icat ettik. Gereksiz ihtiyaçlarla bir israf dağı icat ettik. Sürekli almalısın ve atmalısın. Boşa harcadığımız hayatlarımız aslında. Bir şey satın aldığımda ya da bir şey satın aldığınızda karşılığında para vermiyorsunuz. Verdiğimiz aslında vaktimizdir. ‘’

Toplamda 16 gazeteci, 20 kameraman, 5 editör  ve 12 prodüksiyon ekibinin çalıştığı Human için yönetmen Yann şöyle diyor:

”Ekibimi bir aile gibi seçtim. Güçlü inançları olan, hayatının en zor ve ilginç filmini yaptığının bilincinde olan kişilerdi’.

Belgeselin müzikleri Armand Amar’a ait olup belgesel için hazırlanmış albümde 23 parça bulunuyor. Belgeseli izlerken bir ara  kulağınıza Türkçe sözler çalınacak ki ne güzel bir andır o 🙂  Erzurum’lu İbrahim Hakkı’nın şiirinden alınan sözler ve Gülay Hacer Toruk’un sesi.

Tabiat anaya ait manzaralar, müzikler, insan kareleri ve her duyguyu belgesel saati içinde yaşatan röportajlar muazzam güzeldi.

Boş zamanımda izlerim diyerek ertelemeyin, mutlaka zaman yaratıp en kısa süre içinde izleyin.

Belgesel İNSAN olarak sizin de bir duygunuza mutlaka dokunacaktır.

Haziran 2020   @ gezipduru_ys    @okumali_ys

Continue Reading

Film

İşe Yarar Bir Şey

Yönetmen: Pelin Esmer

Oyuncular: Başak Köklükaya

Öykü Karayel

Yiğit Özşener

Yapım: Pelin Esmer

Marsel Kalvo

Senaryo: Pelin Esmer, Barış Bıçakçı

Gösterime giriş tarihi: 27 Ekim 2017 

Süre: 1 saat 44 dakika

IMDB: 7.8/10

Film, ana karakterimiz olan ve avukatlık mesleği dışında bir mesleği daha bulunan-ama onu filmin ikinci yarısında öğreneceğiz-Leyla’nın 25 yıl aradan sonra okul arkadaşlarıyla bir araya geleceği yemeğe doğru yola çıkmasıyla başlıyor. Tren yolcuğu sırasında tanıştığı yan karakterimiz Canan ise oyuncu olma hayali kuran genç bir hemşirelik öğrencisi. Canan sıkıntılı ruh hali, çevresi ile bağ kurmak istememesi nedeniyle bir süre sonra Leyla’nın dikkatini çekiyor ve küçük diyaloglar aracılığıyla onunla arkadaşlık kurmaya çalışıyor.

Tren yolculuğu ilerledikçe Leyla ile Canan arasındaki ilişki iç dökme noktasına geliyor ve Canan’ın tren yolculuğunun nedeni ortaya çıkıyor. Bu durum iki kadın arasında bundan sonra hayatlarını etkileyecek bir değişimin habercisi oluyor.

Boynundan aşağısı tutmayan, yatağa bağlı, sürekli birinin bakımına muhtaç felçli Yavuz hayatına son vermek istiyor ki bu isteği bir arkadaşı aracılığıyla nihayetinde Canan’a kadar ulaşıyor. Leyla, tüm tren yolcuğu sırasında kafa karışıklığı yaşayan ve gelgitler arasında kalan Canan’a bu işte yardımcı olabileceğini söylüyor.

Tren yolculuğu sonunda iki kadın yola Yavuz’un evine gidiyor. Canan’la birlikte karşısında Leyla’yı gören Yavuz önce çok şaşırıyor sonrasında ise hayata dair sohbetleri başlıyor.

Tavsiye üzerine seyrettiğim ve izlemekten keyif aldığım bir film olduğundan ben de filmi size tavsiye ediyorum. Ancak şunu bilmelisiniz ki film durağan, diyaloglar ağır ağır ilerliyor ve sonucu romantik hareketlerle bitmiyor. Standardın dışında bir Türk filmi izlemek istiyorsanız bu filme bir şans verebilirsiniz.

Keyifli seyirler dilerim.

Haziran 2020    @gezipduru_ys    @okumali_ys

Continue Reading

Film

Woman at War

Yönetmen : Benedikt Erlingsson

Oyuncular: Halldóra Geirhardsdóttir

Davíd Thór Jónsson

Magnús Trygvason Eliasen

Ómar Gudjónsson

Müzik: Davíd Thór Jónsson

Görüntü Yönetmeni :Bergsteinn Björgúlfsson

Yapım Yılı: 2018

Süresi: 1 saat 41 dakika

IMDB : 7.4

Çevre konusuna duyarlı ve toprağın ses verdiğine, onu can kulağı ile dinlersek bizimle konuştuğuna inananlardansanız bu film tam size göre diyebilirim.
Filmdeki kahramanımız Halla karakterini, İzlanda’nın doğasını, sanayileşmenin pençesinden kurtarmak için elinden geleni yapmaya çalışan tutku dolu bir çevre aktivisti ve aynı zamanda kendi halinde bir hayat sürmeye çalışan koro şefi olarak görüyoruz. Bir yandan koro çalışmalarına katılırken bir yandan da İzlanda toprakları ile ilgili yanlış kararlar alan politikacılar üzerinde baskı oluşturmak için bombalama eylemlerine girişerek ülkenin elektriğini kesmekte ve fabrikaların çalışmasına engel olmaktadır.

Halla, sanayicilerin işlerini yavaşlatan eylemlerine devam ederken toplumda ses getirmeye ve ”Dağların Kadını” olarak anılmaya başlar. Yapmak istediği işleri bir bir gerçekleştirirken, bir gün yaşamını ve bundan sonraki hayatında nasıl bir yol izlemesi gerektiğini sorgulatan bir olay yaşanır. En büyük eylem planının arifesinde gelen mektupta artık neredeyse unuttuğu bir başvuru sonucunun -evlat edinme başvurusunun- kabul edildiği bilgisi iletilir. Doğanın koruyucu annesi artık bir çocuğun annesi olma noktasındadır.

Haklı bir mücadele, duygusallığa sığınmadan yapılan bir aktarım,  film boyunca karşımıza çıkan görseller, fotoğraf kareleri tadında karşımıza çıkan kareler, müzikler, ters köşe yapan bir film sonu.

Keyif alarak izlediğim, doğanın sesine kulak vermemiz gerektiğini bir kez daha anlatan bu filmi izlemeniz dileğiyle.

Mayıs 2020   @gezipduru_ys     @okumali_ys

Continue Reading

Popüler