Connect with us

Kitap

Ömür Diyorlar Buna

Dünya Ağrısı kitabı ile tanıştım yazarla.

http://www.gezipduru.com/2016/10/31/dunya-agrisi/

Ömür Diyorlar Buna…Bu kitabını da en az onun kadar ilgiyle okudum ki yazarın diğer kitapları da okuma listeme girdi.

Yaşanmış hayatlar, hikayeler, anılar…Kitap içindeki her başlık ayrı bir yaşama dokunuyor. Dil akıcı olduğundan ömür gibi kitap da akıp geçiyor gözümüzün önünden.

Kitabın 152. sayfasında yer alan hikayeyi okuyalım. Beğenirseniz daha neler neler var.

”Adım Zebercet’ti, Anayurt Oteli’nin kâtibiydim. Ortaboylu denemezdi bana, kısa da değildim. Askerlik ölçülerime göre boyum bir altmış iki, kilom elli dörttü. Gene don gömlek kantara çıksaydım elli altı ya da elli yedi kiloyu bulurdum. Otuz üçümdeyken, bir On Kasım sabahı, hem de saat dokuzu beş geçerken intihar ettim. İple astım kendimi. Yazarım öyle istemişti. Yazarım, Yusuf Atılgan…

Bir roman kişisi olarak intihar ettim. 1972′de bir romanın sayfalarını kaplayan bir otel kâtibi olarak doğmuştum, yedi aylık doğduğu ikide bir başına kakılan bir roman kişisi. Ben hâlâ yaşıyorum. Kendi ipimi kendim çektiğim halde. Yaşayacağım da. Yazarı ölmüş bir roman kişisi olarak. Garip bir adamdım. Hatta biraz nevrotiktim. Perşembe gecesi gecikmeli Ankara treniyle gelen o kadını bekledim hep. Çok güzel bir kadındı. “Odanız var mı?” diye sormuştu. Gelmedi bir daha. Yazarım, Yusuf Atılgan getirmedi onu bana. Kapattım oteli ben de. “Boş oda yok” dedim gelenlere. O kadının kaldığı odada geçirdim günlerimi. Yalnız, yabancı, gitgide hasta biri olarak.

Yazarım bir de ortalıkçı kadın bulmuştu bana. Durmadan uyuyan, şişman ve aptal bir kadındı. Geceleri onun odasına gidiyordum. Yatıyordum ortalıkçı kadınla, ama o hep uyuyordu. Gecikmeli Ankara treniyle gelen o kadın gelene kadar ortalıkçı kadınla yattım. Bekledim onu, hep bekledim. Odasını bozmadım. Gelmedi. Bir gece ortalıkçı kadının odasına gittim yine, sevişmek istiyordum ve o hep uyuyordu. “Uyan!” dedim ona, “uyan artık!” Uyanmadı. Boğdum onu. Onu boğduğumu gören kedinin başını da tavayla ezdim. Ben vardım. Romanın son satırında ölen bir roman kişisiydim.

Kitaplar yaşadıkça yaşayacak biçimde yaratmıştı beni yazarım. Satırların içine binlerce yedirilmiş olarak vardım ben. Onun Moda’daki çalışma odasında duruyordum, rafta. 9 Ekim sabahı saat yedide bir şeyler hissettim. Bir gariplik… Sanki bir On Kasım sabahı boynuma geçirdiğim ip çıtırdadı yeniden. Öldüm mü ne? İndim raftan. Gevşek karın kaslarım, bedenime göre büyükçe başım, geniş alnım, koyu kahverengi bıyığım, kuru yüzümle çıktım dışarı. Çıktım içinde yaşadığım kitaptan. Bir gariplik vardı.

Ölmüş. Beni yaratan, yazarım Yusuf Atılgan o ipi boynumda yeniden çıtırdar gibi hissettiğim saatlerde kalp krizinden ölmüş. Ben şimdi nasıl yaşarım? Moda’daki evimden çıktım. Yazarımla ben kitap olup sayfalara yazıldığımdan beri konuşmazdık. Sessizce dururdum raflarda. Dışarı çıktım. Yazarım yoktu. Moda’da yürüyordum. İnsanlar vardı sokaklarda. Kimisi güler yüzlü, kimisi bezgin, kimisi sıkıntılı…

Merhaba! Ben Zebercet! Merhaba, ben Zebercet! Hani şu Anayurt Oteli’nin kâtibi. Ben mi yokum gerçekte? Ben bir roman kişisiyim, Yusuf Atılgan yarattı beni! Ölmüş! Ona gidiyorum hey insanlar! Kimse fark etmedi beni. Aralarından geçtim. Görmediler beni, tanımadılar!

Ben Zebercet! Anayurt Oteli’nin kâtibi! Hayır, beni görmüyorlar. Oysa ben ölümsüzüm, onlar değil. Moda Camii’ne doğru gidiyorum. Yazarım ölmüş. Yazarım gömülecek, beni boynuma ipi geçirip son satırlarda öldüren yazarım, böylelikle beni kitaplar varoldukça yaşayacak bir kişi yapan yazarım ölmüş. Ben de bulunmalıyım töreninde. Otelimin kapıları kilitli. Ortalıkçı kadının ve kedinin cesetleri çoktan kokmuştur. Ama yanılmışım, ortalıkçı kadın benden habersiz, başına eşarbını bağlamış, kediyi de kucağına almış, Moda sokaklarında. Selamlaşıyoruz. “Duydun mu ağam, Yusuf Atılgan ölmüş. Hani yazarımız…” diyor. Ben ona karşı hep ciddiyimdir, bakıyorum yüzüne, tabii biliyorum.

Kıskandım şimdi. Sanıyordum ki tek, bir tek ben yazarımın dostuydum, romanın kişisi yalnızca benim, ortalıkçı kadın da yaşıyormuş meğer. Yan yana yürüyoruz camiye doğru. Dostuz şimdi. Ben onun katiliyim ama aynı kitabın kişileriyiz. Kedi de ortalıkçı kadının kucağında, yürüyoruz. Caminin kapısında emekli subay var. O da duymuş yazarımızın öldüğünü. Üçümüz birlikte giriyoruz caminin avlusundan içeri. Birtakım gözleri yaşlı insanlar. Siz kimsiniz be bizim yanımızda? Bağırıyorum: “Kimsiniz siz bizim yanımızda? Kimsiniz? Siz onun ölümlü dostlarısınız yalnızca. Siz kimsiniz be bizim yanımızda?” Kimse duymadı söylediklerimi. Biz yok muyuz? Yazarlar, sanatçılar ağlıyorlar, herkes üzgün. Bir tören bu, ölümlü bir yazarın arkasından yapılan. Kimsenin bizi duyduğu yok. Hoca bir şeyler söylüyor, dualar ediliyor. Bir tabut duruyor ortada, musalla taşının üzerinde.

Ortalıkçı kadın kendini tutamıyor, ağlamaya başlıyor. “Sus” diyorum ona. Kızıyorum. “Biz roman kişileriyiz, yazarımız ağlatmadıkça ağlayamayız.” “Artık yazarımız yok ki” diyor. Doğru… artık yazarımız yok. Emekli subay birlikte sinemaya gittiğimiz oğlan çocuğunu işaret ediyor bana, sonra da birlikte horoz dövüşüne gitmiştik. Oğlan yanıma geliyor. “Beni bırakma sakın Ahmet Abi” diyor, elimi tutuyor. Benim adım Zebercet ama oğlana Ahmet demiştim. Yan yana dikiliyoruz yazarımızın başında. Arkadaşları, dostları konuşuyorlar. Kimseler fark etmiyor bizi. Emekli subay, oğlan, ortalıkçı kadın ve ben Zebercet; yalnızlığımızı, öksüzlüğümüzü düşünürken biri çıkıyor. Bağırıyor avazı çıktığı kadar:

“Ben Aylak Adam! Gerçek sevgiyi arayan, böylece korkuluksuz köprüden yuvarlanmamaya çalışan adam. Aylak Adam! Ben!” “Bu da kim?” diyorum emekli subaya. “Sesini yalnızca bizim duyabildiğimiz bu adam da kim?” “Aylak Adam” diyor. “Öbür romanın kahramanı. Onu yalnız biz duyabiliriz.”

Kitabın son sayfalarındaki “Üç Portre Denemesi” içinde Mina Urgan’ın, Hüseyin Rahmi  Gürpınar’ın ve Zeki Müren’in yaşamlarına ait ilginç kesitler bulunuyor.-

Bu kitabı alıp okuduğunuzda belki de benim dediğim gibi, yazarı iyi ki tanımışım dersiniz.

İyi okumalar.

 

Gidilecek yollar, okunacak kitaplar, izlenecek filmler sınırsız ve ucu açık. Nefes alacağımız sayı bile belli dedik. Başladık gezmeye, okumaya, gözlemlemeye… Gezdikçe çoğaldık, okudukça bilinçlendik ve izleyip, gözlemledikçe çevremizde devasa olarak nitelenen sorunları, sıkıntıları !!! minnacık görmeye başladık ve sonuç olarak birlikte huzur bulduk. İnsan bu zamanda başka ne ister ki ! Dünya ne büyük biz insanlar ne kadar küçük demeye ara vermeden devam ettik. Kim bilir hayatımızın sonuna kadar daha ne kadar çok söyleyeceğiz. Franz Kafka ne kadar güzel demiş. ‘’Ölümün olduğu bu dünyada, hiçbir şey çok da ciddi değildir aslında." Öncelikle sağlığımızın değerini bilip, kendimize iyi davranalım ve yatırım yapalım. Geze, göre ne tür yaşamlar varmış tanıklık edelim. Hayatınızı istediğiniz şekilde yaşamanız dileğiyle. Mutlu ve her zaman umutlu kalın .

Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Kitap

Tante Rosa ve Barış Adlı Çocuk

Yazar Sevgi Soysal ile tanışmam Barış Adlı Çocuk öykü kitabı ile oldu. 1968-1976 yılları arasında yazdığı öyküleri arasından kendi seçtiği on üç tanesini bir araya getirerek bu öykü kitabını oluşturmuş. Anlatımı çok sade, cümleleri akıcı ve konuşur gibi yazdığı bu öyküler içinde en sevdiğim öyküleri kitaba adını veren Barış Adlı Çocuk , Ay’ı Boyamak ve Cellat Fuchs, Kent Halkına Nasıl Karıştı? oldu.

Öyküler çok kısa olmakla birlikte o kadar yoğun bir anlatımla yazılmış ki, her öykünün içindeymişsiniz gibi  olaylara bizzat şahit oluyorsunuz. Ustalık burada devreye giriyor. Bu kadar yoğun içeriği bu kadar sade dille anlatmak, yazıya dökebilmek.

Kitap hakkında fikir sahibi olmanız açısından kitabı okurken altını çizdiğim cümlelerden birkaçını aşağıya ekliyorum.

  • ‘’Vücut eşyasıdır insanın; her insan vücudunun bozuk çalışmasından sorumludur.’’ (Sayfa 31)
  • ‘’Ancak tozlanmasına sürekli olarak engel olabileceğimiz kadar şeyimiz olmalı, ancak eskimeleriyle baş edebileceğimiz, sürekli olarak yenileyebileceğimiz, onarabileceğimiz kadar eşyanız olmalı.’’ (Sayfa 65 )
  • ‘’Dayağı ekmek bellemiş.’’ (Sayfa 96)
  • ‘’Oltanın ucuna insaniyetlik takmışlar, yutarsan.’’  (Sayfa 119)
  • ‘’Bu memlekette yolunu bilmeyen ayakta ölür.’’
  •  ‘’…..doktor kısmının sözüne inanılır mı, onlar ölümle kuma olmuşlar.’’ (Sayfa 133 )
  • ‘’Ağacın en yoz yeri budanınca filizlenecektir.’’ (Sayfa 137)
  • ‘’ Bütün oluşmamış kişilikler gibi tutarsızdır.’’ (Sayfa 141)

Sevgili Sevgi Soysal’ın okuduğum ikinci kitabı Tante Rosa (Rosa Teyze). Kitap kronolojik olarak birbirini takip eden ve birbirlerini bütünleyip tamamlayan 14 öyküden oluşuyor. Aslında roman tadında okuduğum, kimi zaman eğlendiğim, kimi zaman üzüldüğüm, kimi zaman aferin Tante Rosa’ya dediğim ve kesinlikle okuduğum için memnun kaldığım bir kitap. Ayrıca sayfa aralarında yer alan çizimlerde kitaba ayrı bir güzellik katmış. Yayımlandığı dönemde ve sonrasında çok fazla eleştirilen bu kitap için yazar ‘’Suçum belki de Tante Rosa yerine Ayşe Teyze dememek” diyerek eleştirileri haksız bulduğunu söylemiştir. Alman asıllı Tante Rosa hayatın hepimize dayattığı kurallara kendi çapında karşı çıkan, bunun için kiliseden aforoz edilen, rahibeler okulundan kovulan, seçimler yapan ve bu seçimlerinin sonucuna katlanan, gözü kara, yalnız ve özgür bir kadındır.

 

Tante Rosa yerine kitaba Ayşe Teyze de desek, bu kişi yabancı değil ülkemizde yaşayan bir karakter de olsa kitap mutlaka ama mutlaka eleştiri alırdı diye düşünüyorum. Bunun ilk nedeni yaşanılan ve sonrasında günümüze kadar uzanan dönemdeki köhne düşünceler, sonrasında ise karakterin toplumun dayatma dolu yaşamlarına her şekilde ters düşmesi. Din konusuna, aile ve çocuk kutsal düşüncesine, cinsellik konusuna toplumun baktığı klasik pencereden bakmıyor. Bu nedenle Tante Rosa-Ayşe Teyze kendilerinden beklendiği gibi kadınlığının içine hapsolup buna uygun davranmayarak, özgür bir birey olarak ses vermeye çalıştığından her zaman eleştirilecektir.

Sevgi Soysal’ın bu iki kitabını ama özellikle Tante Rosa’yı çok beğendim. Akıp giden öyküler, yaşanan farklı hayatlar, toplumun kadına bakış açısı çok güzel, kısa ve net cümleler ile bize aktarılmış. Keşke demeyi ve keşke kelimesini yazmayı hiç sevmemekle birlikte, keşke Sevgi Soysal bu kadar erken yaşta aramızdan ayrılmasaydı ve bizi daha nice hayatlar, kahramanlar ile tanıştırabilseydi.

Kitaptan alıntılar ile size biraz kitap hakkında fikir verelim.

-‘’Eve aldığı birkaç parça eşyanın bekçiliğini yapmadım diye bana çatacak adam değil, felsefeye ihtiyacım var benim, ya, felsefeye.’’ (Sayfa 38)

-‘’Bir yeni pabuç altı gibiydi Tante Rosa. Hiçbir yaşantısına basmamıştı.’’ (Sayfa 44)

-‘’Bir insan erken gelen yaşlılıklardan sorumludur.’’ (Sayfa 46)

-‘’Tante Rosa buzdolabını açtı. Bir Kavanoz ekşi yoğurdu buldu, batı batı denen uygarlık bu işte, buzdolaplı açlıklar var burada.’’ (Sayfa 59)

-‘’…olmadık olaylar, pineklemeye alışmış olanları öfkelendirir.’’ (Sayfa 63)

– ‘’Tante Rosa hiçbir zaman acı çekmedi denilebilir. Ama yaşamak zorunda olmak, sürdürmek, ısrar etmek. Bu Tante Rosa demektir.’’ (Sayfa 66)

-‘’ Öncesi ve sonrasız, bağlantısız ve belgesiz tükenivermek bir ağacın, bir evin, bir pabucun hakkıdır. Bir insanın, bir insanın ama, Bir Rosa’nın niçin eskidiğini bilmem gerek, yeni Rosa’yı bunun üstüne kurmak gerek.’’ (Sayfa 97)

Keyifli okumalar dilerim.

Continue Reading

Kitap

Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi

Romana ilk başladığımda Ayfer Tunç’un Dünya Ağrısı kitabında olduğu gibi beni şaşırtacağını biliyordum ama inanın bu kadarını beklemiyordum.  Eğer Ayfer Tunç ile daha önce tanışmadıysanız bence giriş mahiyetinde ilk o kitabı okumakla başlayabilirsiniz.

Gelelim Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi’ne ….Romanımız, deniz kenarında olmasına rağmen denize bakan tek bir penceresi olmayan ama roman ilerledikçe neden bu şekilde olduğunu anlamaya başlayacağımız Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nde filizlenmeye başlıyor. Özellikle filizlenme kelimesini kullanmak bu roman için bence en uygun kelime. Romanının baş kahramanı yok ve kitabın arkasında romanda adı geçenlerin ve hangi sayfalarda bu isimlerin yer aldığı bilgisini içeren detaylı bir fihrist var. (12 sayfa)

Hastane içindeki konferans salonunda konferans vermek için sahneye çıkan konuk konuşmacı Ülkü Birinci ile başlayan ve ilgili ilgisiz çevresindeki kişilerin hayatına dokunan bir kitap bu. Dili akıcı, zekice kurgulanmış ve kitap nereye gidiyor, ne anlatıyor derken kitabın sonuna doğru olay örgüsünün birbiriyle bağlantısını çok net göreceğiniz kesin.

Kitaptan bir alıntı ile devam edelim.

‘’ Konu es kaza açılacak olsa, Devletin işine akıl ermez, deyip kestirip atıyorlardı. Ama Barış Bakış hastanede önüne gelene Türkler neden denize sırtını döner? diye sormaya başladıktan sonra, kör cephe herkesin ilgisini çeker oldu. Hastane personelinin yanı sıra hastaların büyük çoğunluğu da uzman kesildi, bazıları işi güzü bırakıp çözüm yolu aramaya başladılar. ‘’

Karadeniz’in küçük bir kentinde olduğunu bildiğimiz hastanede başlayan ve bu hastanede biten romanımızda kimi zaman 19.yy’a gidiyoruz, çoğu zaman şu ana dönüyoruz, insanların yaşamöykülerine tanıklık ediyoruz ve dış görünüşlerinden/mesleklerinden sıyrılarak kişiliklerin nasıl oluştuğuna, bugünkü konumlarına nasıl geldiklerine yazarımızın basit ve akıcı dili ile şahit oluyoruz.

Uzun uzadıya anlatılacak değil okunacak kitaplardan olduğundan sadece şunu söyleyebiliriz. Vakit ayırmaya değer kitaplardan.

Keyifli okuma zamanları dileklerimizle,

Continue Reading

Kitap

İkircikli Biricik

Yazar İlhami Algör ile tanışmamız Fakat Müzeyyen Bu Derin Tutku filmi ile oldu. Filmi seyrettikten yaklaşık bir hafta sonra kitap rafları arasında dolaşırken filme adını veren ve İlhami Algör tarafından kaleme alınmış Fakat Müzeyyen Bu Derin Tutku kitabını gördüm, şaşırdım. Filmin bir kitap uyarlaması olduğunu bilmiyordum, öğrenmiş oldum. Film ilgimi çektiğinden, yazar da ilgimi çekti ve raftaki diğer romanlarına bakmaya başladım. Böylelikle İkircikli Biricik  romanını almaya karar verdim.

Roman kahramanımız yapayalnız, ailesini gönendirecek biri olmadığını düşünen, düzenli bir işi olmayan bir erkek. Kitapta kişilerin isimleri yer almıyor. Dolayısı ile roman kahramanımızın da bir ismi yok. Kendisi için ‘’Adım lazım değil. Çok gerekli ise ‘beyhude işlerin piri’ diyelim ‘’ diyor. Arka sol bacağı olmadığı için Üç Bacaklı diye seslendiği dişi bir kedisi var. Kitapta kahramanının iç sesi, arkadaşlık, musiki, meyhane, sevgili, yan daire komşusu, yas evi, güz, gece, gündüz, Beşiktaş vapuru, İstanbul, yeni yıl ,leylekler, yaz, anne ziyareti ve daha neler neler var.

Şimdi bu kitap ne anlatıyor o zaman diye soracak olursanız da beyhude işlerin piri olan bir adamın hayata karşı duruşunu anlamamıza yarayacak cümlelerden oluşan bir romandır diyebiliriz. Yazarın dili o kadar basit ve yalın ki, sanki karşınızda konuşuyor gibi kitabı bir çırpıda bitiriyorsunuz. Sıkmadan, sıkılmadan, derdini güzelce ve en sade şekilde anlatmış yazar. Ayrıca kitapta daha önceden bilmediğim kelimeleri ve cümleleri öğrenmekte çok hoşuma gitti.

  • ‘’Keyfini kederine dürüm etmiş olarak sokağıma döndüm.’’  sy. 8
  • ‘’Meğer ki dünya denilen gezegen esasen bir yürüme bandı imiş.’’  sy. 25
  • ‘’Fakat bu akşam ruhen güzelim.’’ sy. 37
  • ‘’… zamanın sökük yerlerini dikti.’’ sy. 49
  • ‘’Dönüp mutfağa kadehin dibinde kalana baktım. Bu miktara meyhaneciler ‘’gözyaşı’’ derlerdi. Bundan biraz daha fazla olanına ‘’yolluk’’.  Meyhaneden kalkıp eve gitmeyen gönülsüzleri, kaçınılmaz olan ile yüzleştiren, buluşturan, uzlaştıran … Yuttum kadehin dibini.’’

Kitaptan alıntı ile özet yazımızı bitirelim.

‘’ Bana zamanın akışkan hali lazım. Burada İkircikli bir durum var: Hayatın nehirvari akışkan bir şey olduğu ve akar iken bana bir şeyler getirebileceği kabulü ile ‘valla ne beklediğimi bilmiyorum, zaten bir şey beklemiyorum,’ cümlesi.

Kitap bana psikologların kullandığı Bilişsel Davranışçı terapiyi anımsattı. Serbest çağrışımlarımız ile aklımızın çöp kutusuna attığımız her şeyin, zamanlı zamansız iç sesimizle kendini göstermesi halini.

Keyifli okuma saatleriniz olsun.

Continue Reading

Popüler